cross-over

Maandag kon ik niet al te vlot stappen. Dat heb je als je na een halve marathon vergeet te stretchen. Wat dan weer het gevolg was van het feit dat ik onze Seppe direct na de finish in mijn armen sloot en ermee ging spelen op het springkasteel dat vlak naast de finish opgesteld stond (voor hem een allereerste keer!). Dus was ik maandag STIJF! Ik had zo echt gevoel dat ik nog nooit een meter zou kunnen lopen! Mijn linkervoet deed ook weer ongelooflijk veel pijn (zo’n “hielspoor-pijn”), zodat ik mankte, en op ‘t werk was de trap naar de refter op het eerste verdiep mijn grootste vijand. Maar dinsdag was van die stijfheid al niets meer te merken, en ook mijn voet deed minder pijn. Woensdag pakte ik gezwind weer mijn sportgerief mee naar het werk en liep ik onder m’n middagpauze een toertje van een dikke 7 km, zonder enig probleem. Oef!

Het was me trouwens wel een bizar weekje. Op het werk hebben ze me niet veel gezien. Dinsdagnamiddag verlof om de werken hier in ons huisje wat te superviseren. In de woonkamer en onze slaapkamer werden nieuwe ramen gestoken. Donderdag had ik dan weer een hele dag opleiding bij Vlerick in Gent, voor de derde keer. Nog twee keer te gaan. Op zich een ongelooflijk interessante opleiding, ik ga elke keer weer geïnspireerd naar huis. Maar tegelijkertijd enorm vermoeiend want ik ben in totaal 4 uur aan het pendelen op zo’n dag en dat kruipt telkens wel wat in mijn kleren. Maar vandaag had ik dan weer een dagje vrij, om weer de werken te superviseren. Na het plaatsen van de ramen, moet namelijk de binnenafwerking nog gebeuren. Gezien wij allebei twee linkerhanden hebben, werd ook dat aspect uitbesteed aan de ramenfirma. Helaas bleek het grote raam in de living wat tijdsintensiever om plaatsen dan aanvankelijk gepland, zodat er een dag achterstand is. Volgende week zitten we dus nog stof te eten. Ach ja, het komt wel eens in orde zeker.

Soit, vandaag dus dagje verlof en ik heb de werkmannen toch even een uurtje aan hun lot overgelaten om een bezoekje aan Runner’s Service in Duffel te brengen. Dat wou ik eigenlijk woensdag al doen. Was zelfs op tijd gestopt op ‘t werk om er dan snel op de rit van Antwerpen naar huis te passeren. Maar een vrachtwagen besliste er anders over door in Kontich tegen een geluidscherm te rijden. Ik stond dus zo’n 1,5 uur aan te schuiven vanaf de Craeybeckxtunnel tot Kontich en zag de klok maar vooruitgaan. Toen ik eindelijk uit de file was, was het kwart voor 6 en kon ik onmogelijk nog op tijd bij Runner’s geraken. Balen! Ik had echt goesting om mezelf nog eens in de watten te leggen en dan gooit zo’n stom ongeval al die plannen overhoop. Grrr….Maar allé, vandaag is het dan toch gelukt. Alhoewel het universum me echt wel wou tegenhouden. Door bv. dé straat aan de Runner’s af te sluiten waardoor ik héél Duffel moest rondrijden om uiteindelijk toch weer in de buurt te geraken en plaatsje te vinden etc…Soit, iemand zwaar-bijgelovig zou er vanalles achter beginnen zoeken, maar ik besloot niet in die val te trappen. En ben dus toch gezwind en vol goeie moed de Runner’s binnengestapt. Had m’n oude Brooks mee om effe te laten inspecteren. Wil er niet té lang op blijven lopen, kwestie van blessures te vermijden. Maar P. zei dat ik er toch nog een paar 100 km’s mee voortkan. Olé! Ik wissel ze sowieso toch af met een recenter paar, dus ze kunnen zo nog wel even mee. Toen zei ik dat ik kwam voor een paar cross-overs! P. rende vrolijk naar het magazijn en kwam terug met een stel schoenen die er voor mij niet echt als loopschoenen uitzagen. Huh, P., ik bedoel wel van die schoenen om van thuis uit over den beton richting bos en trail te lopen.Oei, blijkbaar wordt de benaming cross-over ook voor volleybal-schoenen gebruikt. Oepsie. Toen duidelijk werd wat ik echt wou, kwam P. met drie hippe schoenen af. Omdat ik al steunzolen draag, werden de Adidas-schoenen direct weer opzij geschoven wegens ongeschikt. Dan maar de Saucony’s eens geprobeerd. P. zag direct al tijdens het lopen dat ze niet geschikt waren en zo voelde het ook wel aan. Gelukkig had ie ook een paar Brooks mee, toch wel mijn geprefereerd merk. De Brooks Cascadia oogden niet alleen blits, ze zaten ook goed. Wel een maatje groter dan mijn gewone Brooks (Dyad en Adrenalin), blijkbaar normaal voor cross-overs. En volgens P. liep ik er ook goed mee.

Vanavond dan ineens getest. Loopje met H. van de club. Eerste stuk onverhard (Finse piste en weiland), dan helaas wel een tweetal kilometer asfalt alvorens ik aan het bos was. Die twee kilometer moesten echt niet veel meer zijn. Dat heb je natuurlijk met trailschoenen. Ik voelde het toch wel een beetje aan mijn heupen en kuiten. Maar in het bos verdwenen alle pijntjes. Heb er alle paadjes zowat afgelopen, af en toe moeten stoppen omdat het té modderig lag, ook wat pittige hellingkjes genomen en zo. Zalig eigenlijk. En dan met spijt weer het harde pad op gemoeten om terug richting club te lopen. Daar nog even weiland en Finse piste op. De eerste test is dus doorstaan, maar zelfs voor een cross-over wordt dus het stuk asfalt best zo veel mogelijk beperkt. Niet simpel in een betonnen omgeving zoals Boortmeerbeek. Zondag rij ik dus maar met de auto tot het domein van Hofstade om daar 10 km quasi volledig onverhard te lopen. Als dat goed verloopt, worden ze volgende week mijn maatjes tijdens de Helicopterrun in Gilze, een 20 km-trailrun!

Rondje Tilburg – halve marathon!

Eindelijk was ‘t 6 mei! De dag waar ik al eeuwen – leek het wel – naar aan het toewerken was. Eindelijk weer een halve marathon, voor het eerst sinds november 2008!
En net nu leek even de gezondheid roet in het eten te gooien. Vrijdag zat ik misselijk op het werk en moest ik om de 10 minuten naar het toilet hollen. ‘s Middags moest er ook nog een pilletje ingenomen worden, want ik kreeg wat koorts. Doemme toch hé. Zaterdag was het ergste leed gelukkig al weer geleden, maar was ik nog niet 100%. Al goed dus dat de halve marathon pas nu zondag plaatsvond. Vanmorgen voelde ik me in ieder geval weer goed, maar of dat ook tijdens het lopen zo zou zijn, moest nog blijken natuurlijk.

We waren al vroeg vertrokken met ‘t gedacht van “dan hebben we zeker parkeerplaats”. Ik dacht dat het daar dus een drukte van jewelste zou zijn, met 4 loopafstanden, maar ook nog een aantal wandeltochten, fietstochten en mountainbike-tochten. Euh…niet dus. De parking vlak onder de Euroscoop (waar het hele gebeuren gecoördineerd werd) was nog quasi leeg toen wij er om kwart na 10 opreden. Amper volk te zien dus. Misschien door het slechte weer? Want verdikke, het was KOUD! Ik had al spijt dat ik muts en handschoenen niet bij had, er stond zo’n gure ijskoude wind daar. Brrr…Echt niet mijn weertje.
Ventje had al rap door dat ie daar aan de Euroscoop zich gauw stierlijk zou vervelen, dus toen ik mijn startnummer had gehaald, hij nog rap een tasje koffie had gedronken en Seppe een koekje had gegeten, zijn we gaan wandelen richting Tilburg-centrum (een 2-tal km daarvandaan, nog zo’n teleurstelling eigenlijk (dat het gewoon ver van het stadscentrum plaatsvond). Na een goeie kilometer keerde ik terug, om me rustig klaar te maken voor m’n halve marathon. Ik zou hubbie en zoon bij de finish wel weer zien.

Tegen half 12 was ik zo weer terug aan de Euroscoop en veel beweging was er nog steeds niet te zien. Oké, meer en meer lopers wel, maar van sfeer en ambiance was er weinig te merken. Omdat ik ondertussen een ijslolly was geworden door de kou, ben ik dan maar wat gaan inlopen en me daarna nog even gaan verwarmen binnen in de lobby.

Om half 1 dan eindelijk de start! Wat me opviel was dat er héél veel lopers waren op van die barefoot-running shoes, maar wat ik nog straffer vond: een stuk of 5 deelnemers die echt op blote voeten liepen! En niet voor de 5 km hé. Ook enkele voor de halve marathon! Jawadde! Bleek er dus ook een criterium “barefoot running” te zijn, vandaar.
Soit, de halve marathon zelf dus. Het lopen ging vrij goed. Ik had me enkele weken geleden als doel gesteld: uitlopen. Een week of twee geleden was dat overgegaan naar: “binnen de 2 uur” en nu vandaag kreeg ik het in mij hoofd van “och, ‘k ga gewoon alles geven en zien waar we stranden”. Zogezegd zogedaan. Ik probeerde dus direct meer dan 11 km/u te lopen, zoals ik in Lier met de 10 miles deed en dat lukte redelijk goed. Maar dan werd het wel stilletjesaan duidelijk dat dit één van de saaiste halve marathons zou worden die ik ooit meedeed. Niet alleen deed er aan de halve marathon amper volk mee (nog geen 150), het parcours was dus echt….slaapverwekkend. Het werd dus wel een mentale strijd van jewelste. Van km 3 tot 6 was de route nog te doen, een fietspad dwars door natuurgebied. Mooi! Maar dan was het langs een drukke baan (die we over moesten), nog meer langs drukke banen en dan kilometers lang gewoon rechtdoor langs een vaart in een superongezellige buurt. En daar kwam maar géén eind aan….ik liep gewoon te vloeken omdat ik het zo saai vond. Geen kat langs de kant die wat animo maakte. Dat Rondje Tilburg leeft helaas totaal niet in Tilburg zelf. Geen haan kraaide ernaar. Integendeel. Het parcours was niet verkeersvrij en we (ik liep steeds in de buurt van dezelfde 2 à 3 heren) werden dus af en toe gewoon bijna omvergekegeld door voorbijrazende auto’s. We moesten dus ook redelijk veel kruispunten over en op een bepaald moment moest ik dus gewoon stoppen omdat auto’s nog doorreden. Vlak voor de finish (op 1,5 km ervandaan), toen ik echt effe alles uit de kast haalde, werd ik weer staande gehouden door een official aan een kruispunt. Toen werd het me echt wat te gortig en ben ik uitgevlogen, en één van mijn kompanen die net als ik tot stilstaan werd gedwongen ook. Allé, toen mochten we toch verder. Zoiets kan toch niet in een loopwedstrijd?

Soit, ondanks het nodige gevloek toch de finish gehaald in een tijd van 1:53:50!! En daar ben ik natuurlijk wel supertevreden mee. Nochtans heb ik mezelf onderweg vaak verwenst dat ik weer te snel was gestart en ben ik ongeveer 50 keer doodgegaan onderweg en met de gedachte beginnen spelen van “ik stop nu, het hoeft niet meer”, haha. Maar achteraf bezien, als ik de cijfertjes bekijk, is het eigenlijk opvallend dat ik gewoon supervlak heb gelopen, met amper een paar seconden per kilometer verschil. Dus eigenlijk gewoon heel de tijd toch mijn tempo kunnen vasthouden.
En dan te weten dat ik vroeger eerst zo’n 10 halve marathons moest lopen alvorens eindelijk eens onder die grens van 1u55 te geraken (in Sluis). En nu na 3,5 jaar lukt het me van de eerste keer. Woohoo! En dat allemaal dankzij het schitterende schema-werk van coach Tiny hé, ere wie ere toekomt!! Merci coach!

Allé, nu twee weekjes lekker relaxen (alhoewel, dinsdag komen ze (drie weken te vroeg) onze nieuwe ramen steken in onze living en slaapkamer, dus dat wordt eigenlijk keihard stressen hier thuis). 20 mei doe ik dan eindelijk nog eens een trailrun mee, maar puur voor de fun!

Hieronder de actiefoto die hubbie heeft getrokken vlak voor de finish:

conversatie met een peuter (23 maanden)

Met vrije vertaling van zeer intensief peutergebrabbel en gebaseerd op waar gebeurde feiten opgetekend deze avond rond 18u30…

Setting:
peuter speelt met een gamma oude matchbox-autootjes in zijn kamer. Mama probeert al twee dagen lang die matchboxkes een vaste opbergstek te geven in een schoendoos met een afbeelding van Cars. Peuter wil daar niet van weten, de autootjes mogen niet in een aparte opbergdoos maar gewoon los in zijn grote speelgoedkoffer bij zijn andere speelgoed.

Mama haalt de Cars-doos uit de kast: hier jongen, kijk eens wat een mooie doos voor je autootjes. Gaan we ze daar eens allemaal instoppen en dan mag je ze er terug uithalen. Keileuk!!!

Peuter: neenee, die doos hoort in de kast. Mijn auto’s horen hier. Je moet die doos NU terug in de kast steken. Daar horen geen auto’s in, ook al staat er een auto op de doos.

Mama: maar alle jongen, net omdat er een auto opstaat, is het toch leuk dat je er ook auto’s in stopt?

Peuter: maar nee mama, wat is dat nu voor zever? Die doos NU in de kast, allé hop!! (wijst met zijn vingertje naar de kast en gesticuleert wild).

Mama geeft niet op en stopt een autootje in de doos.

Peuter schreeuwt: nééééééé!!! (haalt boos de auto weer uit de doos). Mama, je moet de doos NU terug in de kast steken, ik ga het niet meer opnieuw zeggen hé.

Mama capituleert, maar haalt een andere doos (met een superheld op afgebeeld) uit de kast.

Peuter: nééééé mama, die doos moet ook terug in de kast!

Mama: maar alle, da’s toch een leuke doos voor je autootjes?

Peuter: alle mama, wat zeg jij nu. Hop, die doos terug in de kast en wel NU! (wijst naar de kast)

Mama legt de doos terug in de kast, gaat naar zijn nachtkastje, waar een leeg rieten mandje onderin staat. Gaat met het mandje naar peuter.

Peuter: mama, met wat kom je nu weer af? Da’s toch het mandje dat in mijn nachtkastje staat. Leg dat daar NU onmiddellijk terug in….(wijst wild gesticulerend naar zijn nachtkastje, pakt de hand van mama beet en trekt haar richting nachtkastje. Mama gehoorzaamt braaf ).

Peuter: mama, kunnen we nu eindelijk wat spelen met de autootjes?

Gevolg: de autootjes liggen ook deze nacht weer in zijn grote speelgoedkoffer….Tegen zo veel overtuigingskracht bleek ik toch niet opgewassen…

terug kinds…

Al jaren staat er een box met oude lego van mij, bij ons thuis. In ons vorige huis staken al die blokskes in een oude rieten mand met dito rieten deksel, die in een vergeten hoekje op zolder stond. Door een vochtprobleem was die rieten mand verrot geraakt en bij de verhuis werd alles overgekieperd in een groene plastieken curver-bak. Dat overkieperen gebeurde zonder echt eens te zien wat er allemaal in die mand stak. Maar die curverbak belandde hier wel in de logeerkamer (nog steeds zonder logeerbed, dus momenteel eigenlijk nog steeds de “bijna-logeerkamer). En gisteren ontdekte Seppe de bak. En deed ze open…en begon te rommelen in mama’s oude lego. Dat wou ik liever niet. Dat gerief lag namelijk al meer dan 30 jaar stof te vergaren, eerst dus in die rieten mand die rot was geworden en nu al bijna 2 jaar in die bak. Dus hem snel wat ander speelgoed gegeven, maar toen hij in bed lag voor zijn middagdutje, kon ik het niet laten en deed de bak nog eens open.Om het gros van de inhoud maar ineens in een sopje in ons bad te droppen.

En toen werd ik effe 30 jaar terug in de tijd gekatapulteerd. Naast honderden lego-blokjes, waarmee ik als kind kastelen, ziekenhuizen en boerderijen (weliswaar met een plastieken leeuwtje ipv een koe of een konijn) bouwde, staken er ook een twintigtal echte matchbox-autootjes in. Die waren niet van mij, wel van mijn broer. Ik herinnerde me nog wel de blauwe mercedes, dat was zowat de enige waarmee ik mocht spelen. De enige van de hele reeks Matchbox-autootjes die nog iet of wat in goede staat waren. Op de andere  had mijn broer met zwarte alcoolstift namen van F1-piloten geschreven, met op sommigen ook het jaartal dat ze gewonnen hadden of zo? Zo vond ik op één autootje het jaartal 1976 in alcoolstift. Toen was ik er 2, mijn broer 7 Nostalgie! Ik herinner me nog vaag dat hij heel wat koersen in de living hield, met zijn matchbox’kes. Die autootjes hebben toen serieus afgezien, de lak is er bij velen serieus af, een aantal hebben zelfs blutsen en een deurtje hier en daar dat er wat half afligt (of gewoon verdwenen is). Eén autootje was gewoon geplet en heb ik maar definitief naar het autokerkhof gestuurd. Al de anderen heb ik ook gewassen en onze Seppe heeft er nu al twee dagen achtereen mee gespeeld. Alleen jammer dat ik die zwarte alcoolstift er niet afkrijg, maar na 35 jaar hoeft dat misschien ook niet meer en laat ik die autootjes maar de sporen dragen van “veel-mee-gespeeld-zijn”. Aan een verzamelaar krijg ik deze pronkstukjes van de jaren ’70 waarschijnlijk toch niet meer verkocht, in deze staat.

Op de foto zie je linksboven ook een smurf. Zo vond ik er twee terug in de box. Ik dacht dat ik er meer had als kind, maar blijkbaar is de rest gaan lopen.

En dan vond ik ook nog dit in de bak. Een puzzel van Rubik of zoiets. Ik heb er enorm veel mee gespeeld en had er ook nog een andere, iets kleinere met rood-witte stukken. Maar die is ooit in stukken gebroken. Deze heeft de tand des tijds goed doorstaan. Alleen weet ik begot niet meer wat nu eigenlijk de bedoeling was. Ben het dus effe gaan googl’en en vond het terug op Wiki (lang leve ‘t internet!). Rubik’s Snake! Gelanceerd in 1981 en ‘t was de bedoeling dat je het zo vouwde dat je een bol kreeg. Maar je kon er ook een hondje en andere figuren mee vouwen. Denk niet dat me dat ooit gelukt is eigenlijk (een hond alleszins toch niet). Maar nu kan ik weer oefenen

En zo gaat het speelgoed nu voort op een volgende generatie hé. Onze Seppe is al gek van de matchboxkes, maar voor de lego is ie nog wat te klein (te veel mini-stukjes). Maar het is nu, na een dikke 30 jaar, alleszins weer proper en klaar om mee gespeeld te worden binnenkort

 

 

terug fan

Een paar weken geleden deed ik hier even mijn beklag over de toestand van het Domein van Hofstade en dan met name over enkele stukken pad die bezaaid waren met kiezelsteentjes enzomeer. Ondertussen ben ik achter de ware toedracht van die actie gekomen en kan ik daar enigszins begrip voor opbrengen. Maar ook is de toestand er nu ook al weer fors verbeterd.

Eerst die ware toedracht. Blijkbaar zijn mountainbikers er nogal fel tegenaan gegaan vorige herfst en winter. Hun bandensporen lieten diepe groeven na in de paden, groeven die dan bij overtollige regen stevig volliepen met absurd diepe modderpoelen tot gevolg. En dan begon het in januari keihard te vriezen met als gevolg dat die modderpoelen aanvroren en voor levensgevaarlijke toestanden zorgden. Na de vries kwam de dooi met weer die modderellende en eigenlijk een onbeloopbaar parcours. En om die reden werden dus stukken parcours bekiezeld. Begrijpelijk dus.

Nadat ik bovenstaande van twee betrouwbare getuigen vernam, maar ook via een mail van Bloso zelf, besloot ik vandaag het Domein dus een herkansing te geven. Vandaag stond me nog een laatste duurloop van 1,5 uur te wachten en gelet op alweer een grillig weertje buiten, vond ik het ideale omstandigheden om in het domein te gaan lopen (m.n. de wind langs alle kanten en beschutting onder het bladerdak tijdens regenbuien). Gelukkig bleven beide weerfactoren redelijk uit mijn buurt vanmorgen.
Op dat anderhalf uur heb ik zowat alle paden belopen, zowel het groot stuk onverhard en de ringlaan (fietspad) dat rondom het andere deel gaat. Het onverharde stuk was heerlijk om lopen. De stukken die de vorige keer ellendig waren doordat ze net bekiezeld waren, lagen er nu ook weer beter bij. De kiezels zijn wat gezakt en goed aangestampt geraakt de voorbije weken, zodat het een pak minder los lag dan de vorige keer. Voor ik het wist had ik in dat anderhalf uur 14 km afgelegd, een heerlijke training dus.

En bij deze dus terug fan van het Domein van Hofstade! Alleen nu wat afwachten hoe vlot ik er binnenkort binnengeraak, want de omheiningen zijn ondertussen allemaal geplaatst en van zodra het goed weer wordt, gaan de poorten dicht en is het enkel nog via de hoofdingang en langs de kassa passeren! Gruwel. Jammer dat het zo ver is moeten komen, zucht.

verrast!

Na de 10 miles had ik niet veel nood aan een extra rustpauze of zo. Maar een onverwachte vergadering op dinsdag zorgde er toch voor dat ik pas woensdag de loopschoenen weer kon aanbinden. Het was weer spannend wat de weersomstandigheden betrof. Die dekselse aprilse grillen toch. Die woensdag zag ik weer vanalles passeren buiten, maar toen ik rond 12u de deur van m’n werk uitging was het net droog. De wind, dat was wat anders. Het was duwen en sleuren om tot in ‘t Park Den Brandt te geraken. Daar dan maar rondjes gedaan Op het schema stond een intervaltraining van 1000-800-600 met telkens 1 minuut pauze en die hele reeks 2 keer. In het park had ik hiervoor een vrij vlak rondje van zo’n 600 meter. Op die manier had ik de wind wel eens van alle kanten, maar toen het ook even begon te plenzen boden de bomen ook de nodige beschutting. De training verliep super eigenlijk. Beentjes hadden niets meer te lijden van de inspanning van zondag. De tweede reeks ging zelfs sneller dan de eerste keer, jiehaa.

Vrijdag terug training onder de middag en opnieuw weer wachten tot vlak voor het vertrek om te zien wat ik toch zou aandoen van kledij (ik voorzie tegenwoordig gewoon alles in mijn sportzak). Uiteindelijk het risico genomen van gewoon in shirt met korte mouwen en een halflange tight te vertrekken. M’n collega-lopers (ik ben meestal nooit alleen onder de middag) hielden het allemaal nog bij lange mouwen. Maar m’n keuze bleek de juiste. De temperatuur was net goed te doen, en de wind was wel hevig maar voelde niet te koud aan. Deze middag stond er een uurtje lopen op m’n schema (het werd uiteindelijk 10,2 km in 61 min) en ik besloot nog eens naar het Brilschanspark te lopen. Da’s eens wat anders dan de drie parken die ik anders doorloop (Nachtegalenpark, Middelheimpark en dan Den Brandt). Vanuit het Brilschanspark gaat er een voetgangersbrug recht de Ring over en ik zag op een bord dat er aan de andere kant van die brug ook een parkje was. Leek me wel eens leuk tot daar te lopen, dus zogezegd zogedaan. En toen openbaarde zich daar voor me toch wel een heus stukje natuurgebied. Ik kon m’n ogen niet geloven. Dat parkje aan de andere kant, gewrongen tussen de Ring en de Singel (ook drukke doorgangsweg), met de mysterieuze naam “Wolvenberg”, was dus een ongelooflijk aangenaam stukje natuur, met een single-track parcours (afgepeild) van 1 km lang. Geen levende ziel te bekennen en op de meeste stukken zag je zelfs niet dat je je middenin de stad bevond.

Ik ben achteraf toch even gaan googl’en en vond dit stukje uitleg op de site van Antwerpen:

Wolvenberg is het enige natuurgebied gelegen in de binnenstad van Antwerpen. Het is een gebied met nogal wat hoogteverschillen, een aantal waterplassen en verschillende graslanden.

De natuur in Wolvenberg heeft zich jarenlang ongestoord kunnen ontwikkelen. Hierdoor heeft het domein een natuurlijk, verwilderd uitzicht. De werkgroep ‘Wolvenberg Natuurlijk’ van vzw Natuurpunt, die het gebied beheert, tracht het park in deze bijna-natuurlijke vorm te bewaren. Er is een bewegwijzerde wandeling en vzw Natuurpunt organiseert regelmatig geleide wandelingen.

En daar moet ik dan heel mijn jeugd voor in Antwerpen hebben doorgebracht, dat ik dit dus zelfs niet wist, haha.

Soit, een plekje gevonden om wat aan trailrunning-training te doen dus. Oké, ‘t is wel maar een lus van 1 km, maar da’s al beter dan niks natuurlijk, en dan doe ik wel een paar rondjes (en wissel ik van richting, héhé).

Ik vond helaas her en der op Google ook al onheilspellende berichten dat projectontwikkelaars zwaar zitten te azen op dit stukje natuur. Zucht dubbele zucht…

Antwerp 10 miles

In het gezelschap van zo’n 19000 andere lopertjes stond ik gisteren aan de start van de 10 miles in Antwerpen. Samen met Jess en Dillie. Ons doel: fun maken en finishen. Dat is zonder problemen gelukt.

Normaal gezien zou ik de 10 miles niet meedoen. Het was eigenlijk al van 2007 geleden dat ik er nog liep (toen nog het parcours dat 2 x door de Waaslandtunnel gaat).
Ik heb een hekel aan die enorme drukte. Vooral naar zo’n evenement toegaan en er weer weggeraken nadien, vind ik hatelijk. Om die reden laat ik grootse optredens in het Sportpaleis en consoorten ook gewoon links liggen. De laatste keer dat we in het Sportpaleis waren, was ik zwanger en werd ik bijna platgeduwd op de metro. Not much fun. Soit, eenzelfde scenario vreesde ik dus bij de 10 miles. Maar gelukkig had ik een lift en twee companen om me mee door de verkeershel te loodsen. Geparkeerd aan de Antwerp Expo en daar onmiddellijk op een tram kunnen stappen. We hadden nog zitplaatsen, twee haltes verder zat de tram plots stampvol en waren we maar al te blij dat we met ons drietjes veilig neerzaten. Twintig minuten later werd de massa uitgespuwd in de metrohalte op Linkeroever en was het nog een stukje wandelen tot aan de inschrijvingstent. Net toen we daar binnenkwamen, gingen de hemelsluizen open. Dillie besloot terstond een regenjasje te kopen om aan te doen tijdens de wedstrijd, ik had dat van mij al bij. Samen ook nog effe snel kunnen poseren aan de Nike-stand voor de “Make it count”-actie! Superleuke foto!! Je kan hem bewonderen op de Nike Facebook-pagina.
Daarna was het nog even snel de bagage afgeven en bibi die weeral een plasje moest doen (altijd een probleem voor wedstrijden, zelfs wedstrijden waarbij ik helemaal niet de intentie heb van iet of wat prestatie neer te zetten). Dik twintig minuten aanschuiven aan de dixies terwijl ik afwisselend getrakteerd werd op ijskoude windvlagen, striemende regen en een brandende zon. Wat voor een f**ing-kutweer was dit nou toch. Je zag dan ook lopers uitgedost in de vier seizoenen. De ene liep in een singletje en korte short terwijl de andere loper met lange tight, fleecetrui en nog een jasje erboven, handschoenen en een muts er rondliep. Nie normaal. Ik hield het wat tussen de twee in: halflange tight, shirtje met korte mouwen, m’n regenjasje en dan een buff rond m’n nek. Ook m’n petje ging mee, maar dat ben ik jammergenoeg later kwijtgespeeld door een windvlaag

De start verliep een beetje moeizaam (om het dan nog verbloemd te zeggen). We geraakten al niet meer tot in het startvak met onze richttijd, dus dat was al een beetje balen. Toen het startschot klonk, bleef de boel ook gewoon stilstaan. Pas na een kwartiertje of zo kwam er wat beweging in de massa en nog eens 10 minuten later konden we eindelijk beginnen lopen. Gelukkig konden we toen wel direct ons eigen tempo lopen. De sfeer was in ieder geval fantastisch. Veel volk aan de kant, zelfs bokser Sugar Jackson stond aan de Blancefloerlaan keihard iedereen aan te moedigen. Leuk! Ik heb vroeger als kind daar in die straat gewoond, dus het bracht ook wel de nodige jeugdherinneringen naar boven. Na een kleine 4 km kwamen we aan de Kennedytunnel. Vond ik wel speciaal om daar te lopen. Vooral de verlichting gaf een gekke sfeer. We liepen in een sepia-gekleurd decor, alle echte kleuren waren vervaagd tot een vuil geel, echt iedereen zag van kop tot teen geel. Heel bizar. Toen we de tunnel weer uitliepen, kwam de helderheid van het licht volop op me af en dat gaf me weer tonnen energie. Odanks dat het daar fors bergop ging, deerde me dat eigenlijk niets. Een beetje later de Aman-tunnel en die ging ook lekker vlot. Daar stond ook weer een pak volk en dat geeft sowieso een boost van jewelste. De kaaien duurden natuurlijk wel een heel eind, maar als er dan plots “Dos Cervezas por favor” door de boksen schalt en je ziet het publiek rijen dik staan, tja…dan begin je gewoon keihard mee in je handen te klappen en Dos Cervezas te zingen hé. Allé, toch wij drietjes in ieder geval De sfeer was dus echt subliem en ik genoot volop. Eigenlijk had ik niet eens door dat ik op dat moment al 9 km had gelopen. Het goede gevoel en het genieten bleef ook gewoon duren tot op het einde. In de Waaslandtunnel ook geen problemen ondervonden, zelfs niet bij het lange stuk bergop. Jammer genoeg zagen we daar wel een man bewusteloos tegen de grond liggen, met een MUG en ambulance erbij. Hopelijk is alles goed gekomen met hem.
Na een relaxed stukje Waaslandtunnel was het dan nog de laatste kilometer tot aan de finish en ineens waren we daar! Supercontent dat we gedaan hadden waarvoor we gekomen waren: de fun en uitlopen! Jiehaa! Tijd was 1:42:44 seconden. Ik moest een duurloopje doen van 100 minuten als laatste training voor de halve marathon, missie geslaagd dus!

Dan de helletocht naar huis, begon natuurlijk eerst met weggeraken uit de finishzone, bagage gaan ophalen, effe beetje strippen en omkleden en plein publique en dan richting tram. O jee….perron zag zwart van het volk natuurlijk. We hebben dan maar effe eerst de tram in de andere richting genomen om een halte daarna over te stappen op een tram in de juiste richting. Ging lekker vlot. Maar uiteindelijk was het toch bijna half 8 eer ik weer thuis was, net op tijd om zoonlief in bed te stoppen. Op dat vlak zou het wel fijner zijn moest de 10 miles zelf een uurtje vroeger starten. Half 4 is gewoon pokkelaat als je nadien nog op een redelijk uur wil thuisgeraken (want hoe je het ook draait of keert…het is hel om weer van Linkeroever naar de andere kant van de Schelde te geraken en dan hebben wij het nog “slim” aangepakt).
Maar laat dat dan ook het enige serieuze nadeel aan het evenement zijn (de trage start was ook niet zo leuk, maar dat leed was snel weer vergeten toen we uiteindelijk aan het lopen waren). Voor de rest: topsfeer, zowel onder de lopers al wat het publiek betreft, en een geweldig parcours. Dus wie weet kom ik volgend jaar ook gewoon weer af

finishfoto geplukt van de GVA-website, Jess en ik zij aan zij. Dillie zit een klein beetje achter ons.