Handig is trouwens ook het nieuwe kanaal 39 bij Telenet waar je Q-Music de hele dag op kan zien. Wij hebben nl. geen radio staan in de living (luister radio via de tv) en ik ben momenteel wel veroordeeld tot zetelhangen, dus ging het radio-luisteren via de tv. Had ik nog iets om naar te kijken ook.
Maandag de eerste tip: recht. Oké, dat zei me niks. Zeker 100 keer via de website het geluid nauwkeurig beluisterd, maar ik kon er niets van maken. Behalve dan: deur open en dicht, klep open en dicht en zo van die dingen, dingen die iedereen maar bleef antwoorden (ondanks het feit dat de foute antwoorden allemaal op de website staan). Die dag besloot ik nog geen poging te wagen, ik wist toch niks zinnigs te verzinnen.

Dinsdag de tweede tip: ik steun en bescherm. Hmmm…hier kon ik al iets mee. Ik besloot de twee woorden eens te googlen, samen met het woord recht, en kwam uit op een laptop-dockingstation. Mja, dat zou wel eens kunnen hé. Wat rondgesurft op youtube en oké, met veel fantasie kon het dat wel zijn. Dus ik besloot het erop te wagen. Rond kwart na 8 ‘s morgens waagde ik mijn kans en begon te bellen. Alleen kreeg ik alleen een “blip” te horen en viel de lijn uit. Huh? Ik probeerde weer en kreeg weer die blip. Ik geraakte dus zelfs niet tot aan een bezettoon. Oh jee. Het begon me te dagen dat dit niet zo’n simpel klusje zou worden. Ik nam niet alleen mijn gsm maar ook onze vaste telefoon bij de hand en begon in de loop van de dag héél handig te worden in het hanteren van twee telefoons tegelijk. Elk uur probeerde ik zo een keer of 50 tot 100 binnen te geraken. Af en toe geraakte ik tot bij de bezettoon, maar verder dan dat niet. Ik begon stilletjesaan geobsedeerd te worden en meldde me aan bij de fanpage van Q-Music op Facebook waar fel gereageerd wordt door heel wat andere gefrustreerde spelers. Niemand leek binnen te geraken, op een paar enkelingen na. Die enkelingen raken wel binnen een tiental minuutjes voor de oproep op de radio komt. Was dat dan de truuk? Ik besloot het te proberen en laps…ik geraakte binnen! Een computerstem zei me dat ik geregistreerd was en zal worden teruggebeld als ik de tiende beller ben. Mijn hart maakte een sprongetje en zenuwachtig zat ik de daaropvolgende twintig minuten naar mijn gsm te staren en mentale vibes uit te sturen van “bel terug, bel terug, bel terug”. Maar noppes…Zucht. In de loop van dinsdag begon ik toch ook te twijfelen aan mijn laptop-docking-station antwoord. Ik vroeg me af of het ook niet gewoon een flatscreen-tv kon zijn die je in zijn houder duwt. Twijfel twijfel. Ik besloot de volgende tip maar af te wachten.

Woensdag de derde tip: de standaard. Oké, nu was ik zeker: een tv die in zijn houder wordt vastgeklikt. Ik surfte nog eens wat op youtube en vond een instructiefilmpje van een tv-merk en laps…daar hoorde ik het Geluid! Ik ging er nu helemaal voor. Vanaf 10 na het uur tot 20 na het uur belde ik als zot met twee telefoons tegelijk. Die dagte raak ik een 5-tal keer geselecteerd, maar nooit als 10e beller. Frustratie alom!! Aaarrggghhh. Ik kon er alleen maar blij om zijn dat niemand anders het raadde.
Enige voordeel dat deze nieuwe hobby heeft, is dat het effectief bezigheidstherapie is. De uren vliegen om, ik blijf lui in de zetel liggen zoals het hoort als je ziek bent, en ik verveel me geen seconde…En indien succesvol is het nog een lucratieve hobby ook. Het te winnen prijzengeld bedraagt al 52.000 euro.

Donderdag tip vier: ik hang en ik sta. Jep, weer bevestiging. Zo’n tv kan ophangen of staan op een kast hé. En ik probeerde weer een duizendtal keer te bellen, de hele dag door. Terug een keer of 5 binnengeraakt, maar niet als tiende. Grumbl. Op Facebook ook alleen maar gefrustreerde reacties. Niemand leek binnen te geraken, behalve een aantal mensen die er steeds compleet naast gokken (onder meer maar liefst drie pogingen achtereen die gaan over een brievenbus en de krant die geleverd wordt. Oelewappers!). Ook ik wilde nu dat het Geluid geraden zou worden, want ik begon het danig beu te worden – de stress van het bellen, de zenuwslopende spanning telkens iemand aan de lijn hangt om te raden, de frustratie van het niet-binnengeraken op dat dekselse 0800-nummer. Wie heeft in godsnaam zo’n horrorspelletje uitgevonden??

Vrijdag tip vijf: kijk televisie! Ja hallooooooo….dit was zo het geluid dat ik in gedachten had! En ‘s morgens bij belpoging nummer drie raakte ik al binnen en geselecteerd. Woohaa. Alleen was ik weer niet tiende beller. Zucht. Ik begon uit frustratie gewoon mee berichtjes te typen op de Facebook-pagina. Het bleek nog een lollige bende te zijn ook. Wanneer een dame gokte dat het “een condoom trekken uit een condoommachine” is, kwam ik amper bij van het lachen. Vooral omdat op televisie te zien was hoe er een hele cameracrew net aan het filmen was. Haha. En dan om half 12 was het van dat hé. Ik hoorde die jongen, Andy, MIJN ANTWOORD geven! Hoe durfde hij! Ik riep nog van “nee nee!!!”, maar het was te laat….Het was het juiste antwoord en die jongen ging met MIJN geld lopen. Allé, zo voelde het aan hé.

Het is hem gegund hoor, maar ik had het zo graag gewonnen. Ik had zo de stille hoop dat ik dit wel moest winnen, omdat ik er zo veel moeite voor deed. Maar ik was niet de enige. Het is een kwestie van geluk en doorzettingsvermogen, dat spelletje. Maar ik ben toch blij dat het normale leven enigszins weer de overhand kan nemen. Voor mij weliswaar nog steeds horizontaal in de zetel en dat nog tot en met volgende week. Dat wordt boekjes lezen en vooral geen hopeloze wedstrijden meer meedoen….

Kruipen werd lopen. Hij klautert vlotjes de trap op en aan m’n handjes stapt ie de trap weer af. Gevoederd worden met een lepeltje is geruisloos overgegaan in zelf eten met het lepeltje (en het smossen wordt minder en minder). Zijn kousjes trekt ie zelf uit, ze aandoen is nog wat te veel gevraagd. Zichzelf uitkleden doet ie nog niet, maar ja, heb ik hem ook gewoonweg nog niet geleerd. Alles op zijn tijd hé. Potjestraining, ben ik ook nog lang niet mee bezig. Dat wordt iets voor vanaf de zomer of zo.
Legpuzzels (vormpjes plaatsen) kan ie quasi blindelings leggen. Vormpjes herkennen en door het juiste gaatje duwen gaat ook probleemloos. Blokkentorentjes bouwen, zijn duploblokjes opeenduwen en zo constructies maken, da’s precies al geen uitdaging meer. Hij is verzot op twee autootjes, een cementtruck met vormpjes en zijn loopwagen (om op te zitten en mee rond te rijden, maar dat principe heeft ie nog niet zo door). Met stiften in zijn kleurboek tekenen vindt ie leuk, op de tafel en de grond kleuren nog leuker. Honderd keer rond de tafel lopen met zijn balletje, die onder de kast laten rollen en er dan zelf proberen mee onder te kruipen totdat mama hem komt redden, da’s tof.

Zijn grootste hobby blijft momenteel toch nog altijd: boeken lezen. In het boekje dat ik gisteren van de Gezinsbond kreeg (ik ben geen lid, maar krijg toch nog altijd boekjes) stond dat je vanaf 21à22 maanden kan beginnen met boekjes introduceren. Euh? Ik doe dat al sinds ie zes weken is of zo. Toen ben ik beginnen voorlezen en ik kreeg altijd een smile terug. Vanaf dat ie wat recht kon zitten, begonnen we samen in prentenboekjes te kijken. En sinds ie zijn eerste woordje sprak (bal) is ie zelf naarstig op zoek beginnen gaan in al zijn boekjes naar afbeeldingen van ballen. En dat is nu dus nog steeds de uitdaging. Hij kent meer en meer woorden en gaat overal op zoek naar afbeeldingen ervan. Ik weet al dat hij in boek x steevast op zoek gaat naar een schildpad (pipa), in een ander gaat ie op zoek naar een kikker (krikri) enzovoort. Hij kan daar soms tot een uur mee bezig zijn. Dan zit ik in de zetel en dan gaat hij naar zijn bakje met al zijn boekjes al roepend van “kijke boe, kijke boe” en dan begint ie te rommelen daarin op jacht naar een boek. Heeft ie ééntje gekozen, wandelt hij achterwaarts naar mij, schuddend met zijn poepje op zoek naar mijn schoot En dan moet ik hem oppakken, op mijn schoot zetten en dan gaan we samen op zoek naar de prentjes. En dat ritueel herhaalt zich zo een keer of 10 tot we het gamma boeken van dat uur hebben gehad en dan gaat ie met iets anders spelen. Soms zet ik hem ook in zijn zeteltje en lezen we zo boekjes, zoals op de foto hieronder.

Zijn taalontwikkeling verloopt dus heel goed. Twee-woord-zinnetjes beginnen te komen, waarvan het meest gebruikte “kijke boe” is, of wat dacht je. Kijken in boek dus Een paar honderd keer per dag. Het is het eerste dat ie zegt als ie opstaat. Naast zijn verzorgingsmat liggen uiteraard steevast minstens drie boekjes
Daarnaast houdt hij redevoeringen, speeches en vertelt hij uitgebreid anekdotes over zijn avonturen in de crèche. Allé, dat fantaseer ik er dan bij. Hij kan dus echt een hele parlé afsteken, met intonaties en af en toe komt er een pauze en kijkt hij me aan alsof hij een reactie of antwoord verwacht. En dan verzin ik maar iets hé. En dan lacht ie en vertelt ie verder. Ik versta er geen sikkepit van, maar het is zo ongelooflijk schattig om te horen. Ook bij het lezen zit ie nu commentaar te leveren in zijn eigen gebrabbel en bijvoorbeeld gisteren stond ie bij me in de keuken terwijl ik zijn laatste flesje melk maakte voor het slapengaan. Ik vertelde hem wat ik aan het doen was en dat ik eerst nog dat flesje zou opwarmen alvorens hij het mocht drinken. Hij keek me dan zo heel bedenkelijk aan en begon verdorie nog commentaar te geven ook, haha. Alsof hij effe ging vertellen waarom hij met die werkwijze niet akkoord ging Maar ik heb niet toegegeven zene.

En tja…natuurlijk kent hij nu ook het woordje NEE! Maar tot nu toe valt het gebruik ervan goed mee. Genoeg gegeten? Bordje opzijduwen en nee roepen. Voilà, da’s duidelijk voor ons. Idem met bokes eten of als hij zijn flesje niet meer opkrijgt. Anders is het met het tandenpoetsen. Dan stappen we samen de badkamer binnen, ziet mij die tandenborstel nemen en dan roept hij “nee!” en loopt recht naar zijn kamer. Dus nu doe ik de deur van de badkamer maar dicht, zodat hij niet weg kan lopen.

Maar het kan ook wel tot héél grappige situaties leiden. Zo weet onze Seppe van een aantal dingen echt wel dat hij ze niet mag doen. Hij mag niet aan de dvd-speler of de digicorder prutsen. Of zijn balletjes verstoppen in de open haard. En wat doet meneer nu: luidkeels “nee! nee!!” roepen en dan net datgene doen dat hij niet mag. Ah ja, want mama en papa roepen dan altijd “nee! nee!!” hé. ‘t Zotteke. En probeer dan maar eens boos te worden als ouder…

Hij doet het dus goed, onze knul. En we genieten intens. Net als elke peuter wil je hem zo nu en dan eens achter het behang plakken, maar ik denk dat dat bij ons nog maar twee of drie keer het geval geweest is. En ik heb hem nog maar één keer in de hoek moeten zetten. Een braveke dus. Hopelijk blijft dat zo hé.

- een verkoudheid uit de hand laten lopen
- bibberend van de koorts en longen-uithoestend in de zetel kruipen met laptop op de schoot
- een oproep op Facebook lanceren of iemand je startnummer wil overnemen
- één positieve reactie krijgen van een loopmaatje uit de buurt
- de volgende ochtend startbewijsje in de brievenbus laten droppen bij dat loopmaatje
- zelf in de zetel kruipen onder een dekentje met de gsm in de hand
- sms-gewijs elkaar op de hoogte houden tot aan het startschot
- na de loopwedstrijd een sms’je krijgen dat je derde dame bent geworden

En zo komt het dus dat de derde dame in de 10 km van de Natuurloop in Lier haar kat heeft gestuurd naar de podiumceremonie, want het was in feite een man die de prestatie heeft geleverd.

Mijn oprechte excuses aan de organisatie! Dit was heus onze bedoeling niet hoor!

Maar toch dikke merci aan Gert om de honneurs waar te nemen, want dankzij zijn deelname heb ik toch mijn T-shirt van de 50 km van Lier, ook al heb ik maar 40 zelf gelopen.

Wat vinden jullie trouwens van Gert zijn sexy outfit (zie dat rokje!)

Bibi ligt nog altijd uitgeteld in ‘t zetelke trouwens. Een zware bronchitis houdt me in zijn greep. Hoestbuien waar ik mijn maaltijden zelfs van moet overgeven en soms het gevoel dat er een stuk long mee gaat uitkomen. Niet zo gezond dus. Voorlopig wordt er dus niet gelopen. Ik zit aan de antibiotica en hou dus noodgedwongen platte rust. Ik leef met de stille hoop dat ik zondag weer de eerste pasjes buiten kan zetten!

Beetje balen wel…

Vandaag dan een half dagje vrij, maar ik besloot toch terug vanaf kantoor een trainingske te doen, alvorens naar huis te vertrekken. Dit keer stond er een wisselloopje op de planning, maar nu ik al een weekje Garmin-loos ben, merk ik dat mijn ritmegevoel niet zo denderend is. Ik loop altijd te snel. Zo ook deze keer. Heb 59 minuten gelopen, waarbij ik om de 5 minuten moest wisselen van tempo (D3/D2/D1/D3/D2 enz…). In totaal liep ik 10,1 km (volgens Google maps en joggingroute in het park), da’s dus 5:50 min/km gemiddeld overal. Wetende dat mijn D3-tempo eigenlijk 5:37 min/km is, klopt er hier duidelijk iets niet. Te snel gelopen dus Maar het liep gewoon weer lekker, nah. Een laatste goed opwarmerke voor de Natuurloop in Lier aanstaande zaterdag se!

Nu wel twee dagen verplichte rust, want zaterdag dus de laatste in de reeks Natuurlopen. En de kou heeft nu toch zijn sporen nagelaten, want vandaag in de late namiddag kreeg ik last van keelpijn en nu begin ik te niezen en zit ik met een snotneuzeke van jewelste. Ai ai, een verkoudheid! Ook zoonlief heeft er last van en hij is gisteren begonnen (foei! ). Hopelijk blijft het bij wat snotteren en keelpijn, daar kan ik nu nog wel mee lopen. Als er koorts bij komt kijken, start ik zaterdag uiteraard niet. We shall see!

Dit lijkt me in ieder geval wel handig momenteel:

En dan nog had ik het héél de rit gewoon KOUD. Brrrrrrrrrrrr. Ik raakte dus echt niet opgewarmd. De (zwakke) ijskoude wind bleef snijden, mijn beenspieren bleven ijskoud en voelden op den duur stram aan, mijn hart bonkte zo hard dat het uit mijn lijf leek te willen springen en ik had moeite met ademen (beetje astmatisch, weetjewel).

Maar soit: ik heb 58,5 minuten gelopen en volgens Google Maps legde ik op die tijd 9,7 km af. Niet slecht voor een middagtraining, maar het ging dus niet van harte.

En het is nog niet gedaan met vriezen en nu is die berg sneeuw er ook nog bij gekomen. Dat ligt er hier in ons dorp trouwens ondertussen niet zo best bij, alles is aangevrozen. Dus ik ga morgen echt wel weer passen. Volgende week zaterdag is de volgende natuurloop in Lier en dat wil ik nu niet op het spel gaan zetten door morgen te gaan hobbelen op sneeuw en ijs en dan op mijn toeter te gaan en misschien een blessure op te lopen. Call me a sissy, I don’t care We zullen wel zien hoe het weer hier evolueert. Desnoods wordt Lier dan maar een rustige duurloop hé, als het de komende dagen echt niet lukt om te trainen…

Maar woensdag zou ik dan gaan lopen. Ik had een dagje verlof en ‘s morgens wel tijd om even een intervaltraining te doen. Maar toen ik opstond had ik last van mijn longen. Weer die ambetante hoest die opkwam, piepende ademhaling. En buiten was het -8°C en een vlijmscherpe ijskoude wind die de gevoelstemperatuur nog een pak lager bracht. De goesting om te lopen was er wel, de schrik om een stevige bronchitis of dergelijke op te lopen was echter sterker. Dus het verstand maar laten zegevieren en binnen gebleven. Snif.

Maar morgen ga ik toch al mijn moed bijeenrapen. Heb genoeg sportgerief ingepakt om op skivakantie te vertrekken. Genoeg laagjes dus om mezelf warm in te duffelen en gekleed als een eskimo te gaan lopen. Hopelijk krijg ik morgenmiddag alsnog geen schrik dat ik m’n plannen weer afblaas.

De training zal trouwens Garmin-loos verlopen. Woensdag is mijn Garmin op de post gegaan naar Cardioshop. De problemen begonnen een beetje de pan uit te rijzen: opstarten duurde 5 minuten, kreeg amper satellietontvangst, de batterij was altijd na 3 trainingen al volledig plat (terwijl batterijduur normaal gezien 20 uur is), de snelheidsweergave sloeg constant tilt, hartslagmeter werd niet altijd gevonden en het overzetten van één training naar de pc duurde altijd dik 10 minuten. Niet normaal dus en gezien ie nog onder garantie staat, mocht ie terug naar de leverancier. Hopelijk krijg ik rap een goedwerkende Garmin in de plaats terug. Maar het riskeert dus wel dat ook de Natuurloop op 11 februari zonder mijn getrouwe Garmin moet gelopen worden, snif. Ach ja, geen stress dan om een goeie tijd te lopen hé

De ijskoude wind vanmorgen deed me besluiten de route, die ik had uitgestippeld, in omgekeerde volgorde te lopen. Daardoor had ik het grootste deel van de tijd rugwind! Soms ben ik slim hé. Opdracht was 70 minuten in D1 en dat is vrij goed gelukt. In totaal 10,7 km gelopen in 1u10min14sec, gemiddelde hartslag was 135. Dik tevreden dus! Hopelijk coach Tiny ook!

En dat was dan ineens ook de laatste looptraining van januari, dat zo eindigt op 117,2 km. Niet superveel, sommigen lopen dat op een week, maar ja..ne mens moet ergens mee beginnen hé!
Normaal gezien zou ik dinsdag nog één keertje aan de slag gaan, maar een teambuildingactiviteit met het nieuwe team, waartoe ik binnenkort ga horen, steekt wat roet in het eten. Nou ja, roet in het eten is slecht uitgedrukt, want we gaan natuurlijk wel uit eten En daarvoor trekken we met z’n allen naar de fitness om een heuse spinningles of een bbb-les bij te wonen. Drie keer raden voor wat ik heb gekozen: de spinning natuurlijk! Da’s al een eeuwigheid geleden. Zo lang geleden al, dat ik zelfs niet meer wist hoe mijn spinningschoenen eruitzien en ik dus even heb moeten zoeken. En toen ik ze dan vasthad, had ik zoiets van: huh, zijn die nu van mij of van ‘t ventje. Uiteindelijk ze maar eens aangedaan, ventje met zijn maat 43 heeft nl. voeten die een meter langer zijn dan mijn minivoetjes. Maar het bleken dus wel degelijk mijn schoenen te zijn. Nog hippe exemplaren ook eigenlijk, al zeg ik het zelf Enfin, leuk dat ze nog eens van pas komen dus. Ik kijk er in ieder geval naar uit, maar hoop wel dat ik dan woensdag niet zo stijf als een plank ga zijn voor de stevige intervaltraining die dan gepland staat! We shall see!

Gelukkig blijven mijn valpartijen meestal zonder erg. Ooit, ergens in 2003 of 2004 viel ik in Antwerpen eens over een klein stukje plastiek dat achteloos door iemand was weggegooid. Ik zag dat ding liggen, dacht nog van “oei, dat moet ik ontwijken” om er dan pardoes toch over te struikelen. Gevolg was een knie die helemaal openlag, zodanig dat het bloed onder mijn lange looptight via mijn enkel wegvloeide. Nog geen week later liep ik in Lier langs de vesten en ging ik daar weer tegen de vlakte, recht op diezelfde knie die nog herstellende was van de vorige valpartij. Gelukkig was ik vlak bij de ingang van het ziekenhuis en dan heb ik daar die knie maar ineens eens tegoei laten “plakken”. En sindsdien zijn mijn knieën nog geregeld geschaafd geraakt…
Mijn linkerenkel is ondertussen ook al onherstelbaar beschadigd van de vele struikelpartijen over boomwortels. Eén pezeke in mijn enkelgewricht (een peesje vooraan dat mijn onderbeen verbindt met mijn voet) is zodanig uitgerokken dat eigenlijk alleen nog een operatie dit kan oplossen, dixit de kinesist. Het is de reden waarom ik nu altijd noodgedwongen met een steunverband rond mijn enkel loop, dan heb ik er meestal geen last van. Maar héél af en toe moet er zelfs een brace rond, wanneer ik er weer eens helemaal doorga, maar dat gebeurt me nu gelukkig maar één of twee keer per jaar meer.

Met het fietsen niet veel beter hoor. De Trek kocht ik in het voorjaar van 2009 en die eerste weken ben ik er wel eens in de twee trainingen mee tegen de vlakte gegaan, meestal doordat ik vergat dat ik met mijn voeten vastgeklikt zat. Haha. En dan is er natuurlijk die fameuze valpartij van begin juni 2009, waar ik een beetje een trauma aan heb overgehouden. Vooral omdat ik daar nog altijd met een gat in mijn geheugen zit omdat ik niet weet wat er gebeurd is, behalve dat ik aan het fietsen was en me ineens thuis bevond en blijkbaar tussendoor op de steenweg al fietsend flauw was gevallen. Het verhaaltje lees je hier. Nadien ben ik dus niet veel meer op m’n Trek gekropen, uit schrik, en omdat ik een paar maanden later zwanger was en dan helemaal geen risico meer durfde te nemen. Maar we gaan er verandering in brengen hé, stilletjesaan weer oefenen en binnenkort één keer per week naar het werk op en af met de fiets (maar wel zonder klikpedalen! ).

Maar allé, om maar te zeggen: ik ben geboren om te vallen. En deze week gebeurde het weer. Een fijne training onder mijn middagpauze van een uurtje en dat verliep super. De parken nog eens doorkruist, mooi de tempo’s halend die ik moest halen (10 x 2 min in D3 als afwisseling, het kon wel tellen). De parken kom ik zonder struikelen en tuimelen weer uit, ik loop weer richting werk en op een boogscheut van de “finish” zie ik een soort van putdekseltje uit het trottoir omhoogsteken. En ja hoor….ik zag dat dus, maar slaag er toch in van erachter te blijven haken met mijn voet en baf…daar ga ik volop tegen de vlakte. Mezelf opgevangen op mijn pols en mijn knie (jep, wéér die ene knie die al gaten van vorige valpartijen vertoont) en dat deed toch wel even venijnig veel pijn. Er stonden dan ook nog net twee meisjes op mij neer te kijken, het was vlak aan ons kantoorgebouw en er passeerden net een hele resem auto’s…dus ja, zowat half Antwerpen leek het wel gezien te hebben (allé, zo voelde het toch aan).

Met handen vol met schaafwonden en een pijnlijke geschaafde knie hobbelde ik dan maar als een geslagen hond naar ons kantoorgebouw en ging ik maar snel douchen. Daarna met collega A. naar de EHBO-ruimte en het enige dat we vonden van ontsmettingsmiddel was Eosine, zo van dat knalrood spul dus. Hingen mijn handen dus helemaal vol met dat spul, en dan moest ik zo gaan vergaderen met de directeur van onze afdeling, haha. Die mens zal er ook wel ‘t zijne van gedacht hebben…

Soit, morgenmiddag probeer ik het gewoon weer hoor: gaan lopen bedoel ik dan, liefst zonder te vallen deze keer

Bij het opwarmen merkte ik dat ik blijkbaar wel “goeie benen” had, dat beloofde al wat goeds. Maar die wind hé, echt niet mijn vriend (maar ik ga mijn best doen om tegen oktober wel dikke vriendjes te worden) en hij kwam dus volledig van de verkeerde kant. Dat ging zeker een paar kilometer in ons nadeel spelen. Ik durfde dus geen al te hoge verwachtingen stellen voor mezelf. Ik hoopte stilletjes een gemiddelde van zo’n 5:20 min/km te kunnen halen, dat zou me toch ruim onder de 55 minuten moeten doen eindigen.

De start dan: die verliep wat lastig. Doordat het grasveld naast het jaagpad weer meer moeras dan droog veld was, mocht iedereen al op het pad zelf plaatsnemen. Gevolg was echter dat iedereen dus fors opeengepakt bijeen stond op dat smalle strookje en dat bemoeilijkte de start. Het duurde ongeveer een kilometer eer ik eindelijk mijn eigen tempo kon lopen, tot dan was het slalommen, vertragen, inhalen, op mensen botsen etc….Geen al te beste start dus. Maar allé, daarna ging het vlot en kon ik proberen van dat gemiddelde te halen. En dat ging dus goed. Kilometer twee verliep al volledig tegen de wind in, maar dan kwam er gelukkig een stuk met rugwind. Vanaf kilometer 6 tot 8,5 was het dan weer beuken tegen de wind en da’s dan zo net op het moment dat het “vat” meestal wat af is hé. Maar ‘k liet me niet doen en kon het tempo aanhouden en zelfs wat mensen voorbijsteken die zich op dat lange stuk wat opgeblazen hadden. Jeej!! Op 8 km zag ik trouwens dat een tijd onder de 55 minuten een zekerheid zou worden, dus ik was al zeer happy. Maar het werd nog beter dan dat. Op het 10 km-punt klokte ik af op 53:30, wat dus exact een gemiddelde snelheid van 5:20 min/km is! Jawadde, how freaky is that!

Daarna de laatste 800 meter nog rustig uitgejogd en de finish gepasseerd in 58:22. Na een verfrissend bekertje sportdrank was ik al weer helemaal fit en happy. Snel de douche ingedoken (weer niet warm, maar gelukkig ook niet ijskoud) en daarna kwam ik dan nog ineens Edith en Kathia tegen! Keileuk zeg. Ze hadden niet meegelopen, maar waren komen wandelen. Super om hen nog eens te zien.

Kan alleen maar concluderen dat het met m’n conditie de goeie richting uitgaat. Hopelijk kunnen we deze vorm nu tot oktober vasthouden, héhé.

Na de wedstrijd ben ik dan nog even langs de Runners Service geweest. Eigenlijk was dat helemaal niet gepland, maar laat er nou door een gaslek in Duffel net een wegomleiding zijn, waardoor ik op een haar na langs de Runners passeerde en ben dan maar even gestopt De huidige Brooks hebben er nu een 600 km opzitten, dus die gaan nog wel even mee. Maar vorige zomer liep ik té lang (meer dan 1000 km) met één paar loopschoenen met als gevolg twee voeten met plantaris fascitiis (of hij schrijf je dat toch). Heb mijn lesje dus geleerd. Dus hoog tijd dat ik nu het huidige paar al wat begin te wisselen met een nieuw paar. Ik blijf bij m’n vertrouwde Brooks Dyad, ik ben er tot nu toe al heel goed mee geweest. Leuke is wel dat de nieuwe collectie een roodroze tintje heeft gekregen ipv blauw. Zo kan ik ze toch al goed uiteen houden. Morgen eens uittesten met een rustig herstelloopje van een half uurtje. Heb er al zin in!